Wczesnym
świtem, tzn. zanim jeszcze zaczęto wydawać śniadania w Perle
Zachodu, wymaszerowaliśmy do Siedlęcina. Oczywiście, przesadzam.
Świtać już dawno przestało. Ale na śniadanie i tak było ponoć
za wcześnie.
Cóż
za wygoda spać „na szlaku”. Wystarczyło opuścić pokój w
schronisku, by wrócić na trasę. Kontynuowaliśmy marsz asfaltową
aleją. W Siedlęcinie przekroczyliśmy osobliwy most. Tuż za nim po lewej stronie wyłaniało się już coś na
kształt wieży, której wizerunki widzieliśmy wcześniej w
internecie (link).
Przyznam szczerze, że im bardziej się do niej zbliżaliśmy, tym mniej spodziewaliśmy się po jej wnętrzach. Prowadzi do niej a'la dziedziniec. Odrapane mury po-PGR-owskiego podwórza... No ale dobrze, skoro już tu jesteśmy, to może choć zajrzyjmy do środka.